Christopher Reeve urodził się 25.09.1952 w Nowym Jorku. Od najmłodszych lat interesował się aktorstwem. Grywał w teatrze. Jego rodzice (dziennikarka Barbara Johnson i scenarzysta Franklin. D. Reeve) rozwiedli się, gdy miał 4 lata. Został z mamą. Wkrótce jego mama, on i jego brat, Benjamin wyjechali do Princeton (New Jersey). Tam jego mama poznała inwestora bankowego, za którego wyszła za mąż. Zyskał wszechstronne wykształcenie na Cornell University w 1974 roku a także aktorskie u Johna Housemana Julliard School of Performing Arts w Nowym Jorku. W 1974 zaczął grać w operze mydlanej- „Love of Live” (grał Bena Harpera). Ale dopiero rola w broadway'owskiej sztuce „A Matter of Gravity” (1976r.), u boku Katheriny Hepburn była ważniejszą, można powiedzieć- „otwierającą drzwi” do dużej sławy i kariery. Kilka lat później zagrał w filmie „Superman”. Ta rola uczyniła go legendą. Dzięki własnemu intelektowi, zaprzestał grać eSa po 4 filmie. Kiedy już miał „dość” gry aktorskiej, powrócił na deski Broadway’u. Przeszedł serię treningów fizycznych. Zagrał w "Fifth of July" (1980r.), a także w spektaklu "Wesele Figara" w 1985r. Niemal przekroczył granicę 100 ról w rolach teatralnych. W roku 1995 nabawił się ciężkiej kontuzji, po upadku z konia. Mimo to nie poddał się. Zagrał jeszcze w paru filmach. Między innymi w remake’u „Okno na podwórze”, nazwanego podobnie- „Okno na podwórko” (był również producentem tego filmu). Rok później (1997) wyreżyserował dramat „In the Gloaming”. Przed śmiercią został dyrektorem Amerykańskiego Stowarzyszenia Sparaliżowanych. Osierocił syna Willa i żonę, która później również zmarła.

Notka.
Christopher był wielkim człowiekiem. Tego nie da się ukryć. Jest legendą. Pomimo niesamowitego nieszczęścia, jakie Go spotkało, nie poddał się. Ba, podniósł się. Po to, aby pomóc potrzebującym. Nie załamał się. Można powiedzieć, że przybrał na siłach. Żeby zwyciężyć. Jego zwycięstwem było to, że pomógł niepełnosprawnym. Włożył ogromne pieniądze i jeszcze większe serce w to, co zrobił. W tym wszystkim wspierała Go żona. Niesamowite poświęcenie, szczytny cel, wielka chęć w pomocy dla jego „braci” opłaciła się. Nie obchodzi mnie opinia o Nim na „niektórych” serwisach. Nie przytoczę opinii, z jaką się spotkałem na jednym z bardzo znanych serwisów z filmikami. Ponieważ woła o pomstę do nieba. Nie należy karać Jego pamięci, Jego poświęcenia. Jego walki o lepsze jutro. Odzedł 10.10.2004. Niech spoczywa w pokoju.